"Możesz przyprowadzić konia do wody, ale dopiero jeśli przekonasz go, aby popływał na plecach - coś osiągnąłeś"


Próbuję znaleźć odpowiedzi na pytania dlaczego... i co jest tego przyczyną. Mówić o tym jest łatwo ale.... Znacie to z autopsji. Najlepsze rozwiązania znajdują się w nas samych, spróbujmy tylko popatrzeć na siebie z boku, bez emocji. Przeczytajcie a potem ........... Powodzenia

Post 26 sierpień 2018 In Mój punkt widzenia ... z życia brane

Ciekawi mnie co powie kobieta o mężczyźnie, który ma łzy w oczach? No właściwie to dobrze wiem, jest to widok dość żałosny. Taki facet chyba nie jest wymarzonym mężczyzną? Ktoś musi być silny i nie poddawać się ciepłym uczuciom aż do tego stopnia. Kobieta natomiast ma ten luksus, że może sobie na to pozwolić. Niestety, mężczyzna powinien być w związku tą twardą ostoją. Kurcze blade, w takim razie ja niestety już chyba nie jestem w takim rozumieniu mężczyzną . Dla przykładu pozwalam sobie na rozklejanie się w trakcie słuchania romantycznych piosenek, a to przecież przeczy wszelkim kanonom bycia przysłowiowym mężczyzną. To kim w końcu jestem? Mężczyźni mnie nie interesują, nie budzą we mnie żadnych emocji oprócz czasami, tej aby przywalić któremuś za chamstwo.

A jak to Wy postrzegacie ?

Post 04 sierpień 2018 In Mój punkt widzenia ... z życia brane

Wieczne posądzanie o coś co nie miało miejsca. Rzucanie w siebie słowami, które przede wszystkim mają boleć, psychicznie zabijać. Wymyślanie argumentów nieprawdziwych, nie mających żadnego odzwierciedlenia w rzeczywistości, ważne aby tylko dobrze, a więc ostro brzmiały, aby mocno zabolały. Czy to może być, albo inaczej, czy to jest zdrowym rozładowaniem narastających w związku konfliktów? A tak przecież przynajmniej twierdzą niektórzy znani psycholodzy. Rozumiem, że jest to sposób na rozładowanie naszego skumulowanego napięcia nerwowego, że jest to dla nas rodzaj naszego odreagowania. Jednak czy taki sposób nie jest jednocześnie tworzeniem nowych , kolejnych pokładów złych emocji w kimś, do kogo to wszystko kierujemy? Czy przypadkiem w ten sposób nie tworzymy samonakręcającej się spirali wzajemnej niechęci a z czasem i nienawiści? Przypomina mi to gorący garnek, który musimy gdzieś przenieść. I zamiast pomyśleć chwilę nad tym, jak to zrobić bezboleśnie a więc np. wziąć szmatkę aby nie poparzyć sobie rąk, z uporem staramy się przekazywać go sobie nawzajem. W ten sposób może i doniesiemy nieszczęsny garnek tam gdzie trzeba, ale przy tym oboje poparzymy sobie ręce. Taka jest nasza mądrość życiowa, przykre.