"Możesz przyprowadzić konia do wody, ale dopiero jeśli przekonasz go, aby popływał na plecach - coś osiągnąłeś"


Próbuję znaleźć odpowiedzi na pytania dlaczego... i co jest tego przyczyną. Mówić o tym jest łatwo ale.... Znacie to z autopsji. Najlepsze rozwiązania znajdują się w nas samych, spróbujmy tylko popatrzeć na siebie z boku, bez emocji. Przeczytajcie a potem ........... Powodzenia

Post 20 kwiecień 2018 In Mój punkt widzenia ... z życia brane

Sam jestem sobie winien. Niebacznie w tekście umieściłem stwierdzenie iż wiem dlaczego kobieta taką jest. Teraz muszę ponieść tego konsekwencję. Oczywiście wydaje mi się tylko że wiem, ale „słowo się rzekło kobyłka u płotu” jak twierdzi stare polskie porzekadło. A więc do rzeczy.

Siłę która stworzyła świat a na nim życie, niektórzy nazywają Matką Naturą, Bogiem czy np. Allahem, ja jednak dalej będę umownie używać określenia Stwórca. Tak więc ów Stwórca tworząc wspomniane wcześniej życie doszedł do wniosku, że powinno być ono podporządkowane pewnej zasadzie a mianowicie, kobieta powinna mieć mnóstwo Jego boskich cech, w związku z czym oczywiście w pewnym sensie być Jego następczynią na ziemi. A że sam cud dawania życia, dotyczy to oczywiście gatunku ludzkiego, otrzymała już po Nim, wymaga posiadania pewnych określonych cech osobistych takich jak między innymi - wrażliwość, zrozumienie, czułość i wielka miłość przede wszystkim do własnego dziecka chociaż nie tylko do własnego, których to cech jej osobowość potrzebuje jak powietrza tworzą one bowiem jej osobowość, jej boskość. Mężczyzna zaś stosownie do swojej roli. z samego założenia nie powinien być zbyt wrażliwym, jednak na swój sposób, oczywiście w pewnych granicach, powinien być jednak czułym i wyrozumiałym. Wynika to z kolei z jego roli polegającej na ochronie własnej rodziny, na zapewnieniu jej godziwych a przede wszystkim bezpiecznych warunków codziennej egzystencji. Jednak życie niesie z sobą mnóstwo niespodzianek. Tego tematu nie chcę tu dziś poruszać, a dotyczy on między innymi ogólnych warunków, które niesie nam tworzone przez nas owo codzienne życie, które sami sobie komplikujemy.

Jest to oczywiście bardzo subiektywny, ogólny zarys mojej oceny kobiet i mężczyzn. Wiem, życie bywa trudne, warunki wychowania oraz bytowania mamy różne i chociaż wszyscy dostaliśmy rozumy aby wprowadzić własne poprawki i przystosować się do nich, jednak nasza świadomość jest prawie w każdym przypadku inna i nie wszyscy przywiązujemy do niej taką samą wagę.

Mam nadzieję że tym razem odezwie się Was więcej, bo jeśli nie, to zamykam Koszmarka i będę miał z nim wreszcie „ święty spokój”.

Post 19 kwiecień 2018 In Mój punkt widzenia ... z życia brane

Kobieta pachnie przede wszystkim uczuciem, wrażliwością, zmiennością nastrojów, ale te ostatnie, a dokładnie ich nasilenie zależy już tylko od tego, kto jest obok niej i na ile stara się ją zrozumieć. Poza tym kobieta pachnie słońcem gdy śpi, wiosną gdy się budzi, latem gdy rozkwita i jesienią gdy płacze. Zimą zamyka się w sobie i czeka na kolejne rozbudzenie. Kobieta jest ulotnym cieniem szczęścia, które może nas spotkać. Ulotnym, bo bardzo delikatnym, wrażliwym i czułym. Dlaczego taką jest właściwie już wiem, ale może nie tym razem, bo są to sprawy z innej bajki. Chociaż kobieta bajką nie jest, ale może nią być. Jednak to już zależy od szarych komórek mężczyzny, jego wrażliwości, jego męskiej czułości i spełnienia tego wszystkiego, czego ona od niego oczekuje.

Pozdrawiam serdecznie kobiety, o których na pewno wielu z nas marzy i życzę wszystkim bez wyjątku miłego tygodnia oraz spełnienia najskrytszych marzeń….

Post 16 kwiecień 2018 In Mój punkt widzenia ... z życia brane

Bardzo rzadko przywiązujemy większą wagę do naszych charakterów, których ciemniejsze strony skrzętnie ukrywamy przed tymi, na których nam bardzo zależy. A to już nie są ciepłe uczucia. Są to najczęściej emocje związane z konkretnymi sytuacjami, zachowaniami, przeżyciami nie zawsze związanymi z naszymi partnerami. I co najdziwniejsze, pomimo tego, że mogą one nie dotyczyć bezpośrednio wspomnianych związków, to jednak najczęściej ich eksplozja, rozładowanie, wybucha wewnątrz, w domu, w rodzinie, niszcząc w ten sposób spokój uczuciowy dwojga, a już na pewno naszych partnerów. Zupełnie bezwiednie wyżywamy się wtedy na naszych najbliższych. Budowanie więc związków opartych tylko na samych uczuciach miłosnych, nawet tych wieloletnich, a więc w jakimś sensie sprawdzonych, jest moim zdaniem błędem. Trzeba wcześniej przeżyć przynajmniej kilka wspólnych burz, które pozwolą nam odkryć chociaż rąbek tajemnicy tej drugiej, ciemniejszej strony charakterów naszych i naszych partnerów. Jest to pewien rodzaj odbrązowienia naszych chodzących ideałów, jakimi wydają się nam nasi kochani partnerzy. Wcześniej lub później okażą się oni bowiem normalnymi ludźmi ze swoimi wadami i zaletami, z cechami które możemy zaakceptować lub nie, a które potrafią sprowadzić nas w bardzo przykry sposób szybko na ziemię. Dotyczy to również, chociaż w dużo mniejszym stopniu, przyjaźni damsko męskiej. Na postawione pytanie mogę odpowiedzieć tylko we własnym imieniu. Oczywiście, że przyjaźń damsko męska naprawdę istnieje i nie jest takim bardzo rzadkim zjawiskiem Chociaż, co czasami może im chodzić po głowach, tego nie wiem. Ważne, aby jednak nie wyszło to poza granice niegroźnych, ukrytych fantazji, aby platoniczne uczucie przyjaźni było dużo ważniejsze i nie spłycane dążeniem do ich realizacji. Takie bowiem zachowanie potrafi często zburzyć zaufanie drugiej strony do nas i owa prawdziwa, szczera przyjaźń może już nigdy nie powrócić.