"Możesz przyprowadzić konia do wody, ale dopiero jeśli przekonasz go, aby popływał na plecach - coś osiągnąłeś"


Próbuję znaleźć odpowiedzi na pytania dlaczego... i co jest tego przyczyną. Mówić o tym jest łatwo ale.... Znacie to z autopsji. Najlepsze rozwiązania znajdują się w nas samych, spróbujmy tylko popatrzeć na siebie z boku, bez emocji. Przeczytajcie a potem ........... Powodzenia

Mrówka

Mrówka (40)

Autor: Mrówka Opublikowano w: Mrówka
18 Kwi 2012

Zapadam się, co dnia bardziej
w głąb siebie - nicość niebytu.
Już nie pamiętam
czym ciało - delikatna struna.
Już zapomniałam
czym radość - słońce o poranku.
Już uleciały
pragnienia - wędrowne ptaki.
Zapadam się głębiej i głębiej.
Uratujesz mnie Panie?

*


Powiedz, co czujesz?
Nie wiem,
nie miłość przecież,
choć, jednak pewne spłoszenie,
gdy mówisz o innej kobiecie.

Zatem, co czujesz?
Nie wiem,
nie pożądanie,
choć jednak pewne zwątpienie,
gdy wiem, że cię nie dostanę.

No więc, co czujesz?
Nie wiem,
bo nie tęsknotę,
choć jednak smutku cienie,
gdy wiem, że nie będzie potem.

A więc, co czujesz?
Nie wiem,
bo nie nadzieję,
choć jednak żalu westchnienie,
gdy wiem - zgaśnie nim zaistnieje.

Autor: Mrówka Opublikowano w: Mrówka
09 Kwi 2012

To ja jestem tym kawałem drewna, który uczyniliście miejscem kaźni Człowieka.
Jego krew, łzy i pot wypełniły moje martwe wnętrze i ożyło by czuć.
Czułem każde drgnienie skatowanego ciała, czułem ból przebitego serca, czułem żal, że człowiek odrzucił miłość do niego.
Piłem łzy, które spływały po udręczonej twarzy gdyście na nią pluli i złorzeczyli i słyszałem modlitwę o wasze zbawienie.
Gdybym mógł mówić, pod niebo rozległby się mój krzyk: ”Ludzie, co robicie?” Ponieważ jestem niemy krzyczało za mnie samo niebo, zasnute czarnymi chmurami.
Pozostaliście głusi wtedy i na zawsze.
Jestem już bardzo, bardzo zmęczony, wciąż przecież noszę w sobie krew, łzy i pot Człowieka.
Dajcie mi już spokój, nie każcie mi wciąż czuć wstyd, którego wy nie czujecie.

Autor: Mrówka Opublikowano w: Mrówka
06 Kwi 2012

Uczucie miłości
przez los zmienione
w tęsknotę
za tym co było
a nie wróci więcej.
Uczucie czułości
przez los zmienione
w pragnienie
dotyku dłoni
a zabrał twe ręce.
Uczucie straty
przez los skradzionego
czasu
co bezpowrotnie minął
wypełnia dziś serce.

Autor: Mrówka Opublikowano w: Mrówka
06 Kwi 2012
Wspomnienia uczuć,
jak słowa bajek dziecięcych,
dawno gdzieś zapodzianych,
wracają dziś niespodzianie.
I wiem już jak skończyła się bajka,
i znów pamiętam sad - miejsce zabaw,
i zapach szafy babuni zielem.
Wszystko wróciło:
dziś znowu czuję beztroskę dziecka,
gdy jest kochane….
Myszka
Autor: Mrówka Opublikowano w: Mrówka
30 Mar 2012
Bolesny brak możliwości zawłaszczenia drugiego człowieka,
przy jednoczesnym pragnieniu bycia zawłaszczonym
W ciasnym tyglu zawłaszczeń miesza się z wolna miłość,
skomlące oddanie i moc czujnych spojrzeń, tych w głąb i przed siebie,
aż do odnalezienia odbicia dwóch istnień całkowicie w siebie wtopionych.