"Możesz przyprowadzić konia do wody, ale dopiero jeśli przekonasz go, aby popływał na plecach - coś osiągnąłeś"


Próbuję znaleźć odpowiedzi na pytania dlaczego... i co jest tego przyczyną. Mówić o tym jest łatwo ale.... Znacie to z autopsji. Najlepsze rozwiązania znajdują się w nas samych, spróbujmy tylko popatrzeć na siebie z boku, bez emocji. Przeczytajcie a potem ........... Powodzenia

15 Mar 2007
Do napisania tego tekstu sprowokowały mnie niejako media i dwa zaprzyjaźnione blogi. Czytając jakiś czas temu posty na nich zamieszczone doszedłem do wniosku, że uczciwie mówiąc, nic by się nie stało gdybyśmy, od czasu do czasu, spróbowali urealnić swój obraz w wirtualu, pokazać siebie z jakiejś strony. W jakimś stopniu urealnić nasze wizerunki. Oczywiście tworzone bardzo tendencyjnie i subiektywnie, tylko tak jak my chcemy się pokazać, jednak w miarę zgodnie z prawdą. Na ile w tym wszystkim nałożony przez nas makijaż urealni a na ile wykrzywi w drugą stronę nasz obraz to już inna sprawa. Tego nie zawsze da się przewidzieć. Jednak w jakimś stopniu, również zależy to od nas czy napewno będziemy chcieli ujawnić przynajmniej część swojej tzw. twarzy. Kurcze blade, toż to chyba wiwisekcja a już na pewno ekshibicjonizm. No tak, trudno. Wlazłem w to, a więc do rzeczy. Trącę tu bardzo osobistą, delikatną nutkę mojej słabości.
26 Lut 2007

Pewnego dnia spytałem moją szarą komórkę jak to jest z nami, ludźmi? Dlaczego wybierając sobie partnera na resztę życia tak trudno jest nam właściwie trafić? Przecież poznajemy kogoś, kto odpowiada nam fizycznie, jest układny, zaradny i wyznaje nam również miłość na całe życie, budzi nasze zaufanie, czyli wiemy już tyle ile można w tej sytuacji wiedzieć, a więc gdzie jest luka, dlaczego tak wiele jest potem rozczarowań?

Popatrzyła nam mnie z zażenowaniem, pokiwała smutno główką pokazujac jednocześnie na krzesło abym usiadł. Sama wdrapała się na tapczan i ułożyła wygodnie. Nie bardzo wiedząc o co chodzi, z niezbyt mądrą miną czekałem co będzie dalej. Nie trwało to długo, bo po chwili usłyszałem najpierw ciche ale głębokie westchnienie, które bardzo wyraziście wyrażało jej nastawienie do mojego pytania a potem zaczęła swój monolog.

18 Lut 2007

Obracając się od jakiegoś czasu w świecie wirtualnym zauważyłem dziwne zjawisko, które jest czymś normalnym i niejako uzasadnionym w realu, natomiast wydawało mi się, że tutaj nie powinno się znaleźć. Byłem przekonany, że ludzie szukają tu kogoś, z kim mogliby bezpiecznie porozmawiać, wylać z siebie żal, poradzić się, wypłakać lub chociażby najzwyczajniej wygadać i wysłuchać czyjejś opinii na nurtujące ich problemy. I nie mogę powiedzieć, że tak w ogóle się nie zdarza. Jednak, moim zdaniem, w olbrzymiej większości rozmawiając z kimś, bardzo często podświadomie zaczynamy budować w swojej wyobraźni portret rozmówcy, tym barwniejszy im bardziej nas on zaciekawia swoimi wypowiedziami. Nagle zaczyna nas irytować brak jego fizycznych danych tak potrzebnych nam do całości obrazu. A więc, kim jest naprawdę, jak wygląda, ile ma lat, jaki jest jego status społeczny, rodzinny, czym zajmuje się na co dzień itd. itp. Tak, jakby to była najważniejsza informacja, absolutnie niezbędna do zwykłych rozmów na szeroko pojętym, internetowym forum.

08 Lut 2007

"Wszystko co powiesz może być użyte przeciwko tobie". Jest to formułka szerzej znana z filmów kryminalnych wypowiadana przez policjantów w trakcie aresztowania. Dochodzi jeszcze informacja o prawie do adwokata, ale nie w tym rzecz. Otóż, zwróćcie uwagę jakże często życie nam ją podpowiada gdy próbujemy przed kimś bliskim się otworzyć, wywnętrzyć. Gdy zwierzamy się ze swoich najbardziej skrytych słabostek, odkrywając nasze słabe punkty. Chwila niepewności i zawahania pt. - uważaj, bo wszystko co powiesz może być użyte przeciwko tobie -  nie trafia do nas. Tylko dlaczego? Widocznie nasza potrzeba wypowiedzenia tego, włożona w klamry często wymuszonej ufności, odrzuca wszelkie podpowiedzi zdroworozsądkowe. Już nie mówię tu o drobnych, codziennych zwierzeniach, wyznaniach ale o tych, które pozostawiły w naszej psychice swój ślad odbijający się czkawką na dalszym życiu. Wszystko co powiesz - w takiej formie dotarło to do mnie dopiero teraz, gdy spróbowałem przeanalizować swoje życie, swoje potknięcia. Zdarzyło się, że moje zwierzenia zostały wybiórczo zapamiętane i potem wykorzystane przeciwko mnie.
Mając na uwadze nawet najbliższe nam osoby zastanawiam się teraz, czy warto odkrywać się przed kimkolwiek a jeżeli tak, to w jakich sytuacjach i w jakim stopniu? Wiem, że na tak postawione pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Jednak może ktoś z was na podstawie własnych doświadczeń i wyciągniętych z nich wniosków coś tu podpowie? Czy powinniśmy całkowicie zamykać się jak ślimaki w skorupach ukrywając się przed światem? Czy może próbując nawiązywać nici kontaktu ważyć wyznania? Jak w takim razie będzie wtedy wyglądać nasze wzajemne zaufanie, nasza prawdomówność, szczerość naszych zachowań? Ile musimy stracić aby coś zyskać? Czy musimy w ogóle coś tracić?
Pytań jest wiele, chodzi mi jednak o główne, związane z - wszystko co powiesz....., cała reszta, to tylko pytania pomocnicze. A z drugiej strony, czy nie powinniśmy sobie powtarzać tego codziennie jak mantrę - uważaj, bo "wszystko co powiesz może być użyte przeciwko tobie".

12 Sty 2007

Moje opowiadania nie zawsze prawdziwe.

Ostatnio wiele rozmawiałem na tematy młodości i starzenia się. Poznałem wiele różnych racji, wiele punktów widzenia i odczuwania tego zjawiska. Muszę powiedzieć, że namieszało mi to nieźle w głowie. No bo albo się jest młodym, albo się jest starym. No może jeszcze coś tam po środku. Tym niemniej już samo przejście w tzw. dorosłość, przyjmowanie pewnych kanonów że coś nam już nie wypada, jest formą pewnego rodzaju starzenia się. W takim razie kiedy kończy się młodość a zaczyna powolny proces starzenia? Nie mogąc rozwiązać tego problemu zwróciłem się z tym pytaniem do mojej szarej komóreczki. I wiecie co? Lepiej żebym tego nigdy nie robił. Nawtykała mi od idiotów, imbecyli i były to te łagodniejsze określenia, bo innych tu już z powodów cenzury administratora, nie przytoczę. I na koniec podsumowała to wszystko w ten sposób:
-Czy ty /tu wypikane/ nie masz innych problemów? Jeżeli tak to chyba jesteś najszczęśliwszym, co jest zupełnie niemożliwe, albo też najgłupszym człowiekiem na świecie. Najszczęśliwszym, bo oprócz tego nie masz nic co mogłoby przykuć twoją uwagę, co mogłoby ciebie zdołować, w co nie wierzę bo wiem, ewentualnie najgłupszym, bo poddajesz się niczym nie uzasadnionej dominacji błahego problemu nie zauważając wokół większych, ważniejszych. I to mi do ciebie pasuje.
Muszę powiedzieć, że nie tego po niej się spodziewałem. Jednak po chwili gdy zauważyłem jej dziwnie niesymetryczną z jednej strony buzię, zrozumiałem. Ból zęba tłumaczy wszystko. Poszukałem więc czegoś, co kiedyś kupiłem w aptece na usunięcie takiej dolegliwości i z naparstkiem wody podałem cierpiącej.
Aby spokojnie odczekać na zadziałanie położyłem się i zatopiłem w myślach. Po jakimś czasie poczułem lekkie szturchnięcie. Otworzyłem oczy. Przede mną stał mój mały szary potworek ale tym razem uśmiechał się. Wyglądało to tak dziwnie, że parsknąłem śmiechem. Uważacie ze nie powinienem? No dobrze, to wyobraźcie sobie tego stworka na krótkich, krzywych, chudziutkich nóżkach z niewielkim tułowiem za to dużą główką i odstającymi nienaturalnie uszkami pomiędzy którymi zamiast dwóch oczek było tylko jedno, bo drugie znikło pod wielką opuchlizną. I toto wytrąca was z ciepłych marzeń i jeszcze się krzywo uśmiecha. Wiem, to nieładnie śmiać się z cudzego nieszczęścia, ale chyba rozumiecie, taki widok może albo przerazić, albo rozśmieszyć. U mnie było właśnie to drugie.
-Co tak ciebie ubawiło? - zapytała wcale nie zmieszana i nie czekając na moją odpowiedź ciągnęła dalej: